***Waarom ik doe wat ik doe***

Dit keer een persoonlijk verhaal:

Inmiddels ben ik 50 en ik ben zó blij dat ik sinds een jaar eindelijk kan zeggen: ik doe wat ik doe omdat ik er blij van word! En ik voel me een beter mens, omdat ik daarmee ook nog eens veel kan betekenen voor anderen.

Hoeveel mensen dromen er niet van om dat te kunnen zeggen!

Wat is het dan toch waar wij vaak tegenaan lopen? Wat maakt dat zoveel mensen níet datgene doen waar ze blij van worden?

Voor mij is het als volgt gegaan:
25 jaar lang heb ik lesgegeven op een middelbare school. Ik was er niet voor in de wieg gelegd, geef ik eerlijk toe. Ik was te lief. Na een paar jaar bikkelen heb ik de ‘bitchy’ kant in mij wel gevonden (heb je toch echt wel nodig om je staande te houden) en vond ik een mooie balans in het mezelf zijn en de rol van docent aan te nemen.

In al die jaren vond ik het mooiste aan mijn vak het contact met de leerlingen. Ik haalde mijn diepe geluk echt niet uit het uitleggen van het lijdend voorwerp. Hoewel de blik in de ogen van de leerlingen als het kwartje dan toch ging vallen, toch wel een kick gaf.
Eigenlijk is het juist dát wat ik fijn vond. Het doordringen tot die hoofden, het helder maken van dingen die ze niet konden volgen, het lampje aan zien gaan.
Daarnaast was het mentor zijn voor mij het fijnst. Leerlingen die van de basisschool de overstap maakten naar de middelbare, voor hen kun je nog een heleboel betekenen. Zo mooi als iemand blij is dat hij/zij zijn verhaal kwijt kan, dat zijn onzekerheid wordt begrepen, dat iemand een steun in de rug kan betekenen. Je ziet dat het leerlingen goed doet. En daar word ik dan weer blij van. Ook wat ik als mentor voor de ouders kon betekenen, deed me goed.

Uitgeput
Hoe jammer is het dan dat ik jarenlang heb gevochten met mijn energie. Hoe jammer is het dan dat ik niet eerder heb beseft dat ik hooggevoelig ben. En dat ik daardoor een constant energie-lek heb. Dat een werkdag in een gebouw met 1600 leerlingen, lessen in een lokaal met 30 leerlingen, werkzaamheden die bestaan uit honderd verschillende dingen die nooit af zijn, dat het me betrokken voelen bij wat er speelt bij de leerlingen, dat alle prikkels die de hele dag op me af komen, dat dit alles maakte dat ik me constant uitgeput voelde. Een perfectionist zijn helpt daarbij dan ook niet echt.

Jammer? Nee, niet het goede woord.
Soms kan ik het jammer vinden dat ik dat niet eerder beseft heb. Maar meestal vind ik dat niet jammer. Het is namelijk gewoon zo gelopen en ik ben heel blij met het feit dat het besef er überhaupt gekomen is! En vooral dat ik er ook naar gehandeld heb. Een depressie was voor mij wel een teken dat er nu écht iets moest veranderen, ik had geen keuze meer.

Knopen doorhakken, daar heb ik nooit veel moeite mee gehad. Maar dit was wel een flinke. Opleidingen gaan doen in waar mijn hart ligt: mensen begeleiden en op weg helpen om het voor zichzelf beter te maken.

Hoe is het nu?
Baan opgezegd, eigen praktijk begonnen en bezig zijn met waar ik blij van word, dat is wat ik nu aan het doen ben. De beste dingen uit mijn vorige werk verzameld, aangevuld met gedegen trainingen. Mensen verder helpen, individueel of in een groep. En bij dat laatste is 25 jaar voor de klas staan ook geen weggegooide ervaring: voor een groep staan, een programma bedenken, oefeningen bedenken, theorie uitleggen, zien dat mensen er iets mee kunnen, heerlijk om te doen!
De diepte die je in kunt bij een-op-eengesprekken, de pubers die ik tegenover me heb zitten, de volwassenen die ieder op zijn eigen manier met dezelfde dingen worstelen waar zoveel mensen mee worstelen, ik steek er met liefde veel tijd en energie in.

Wie mij zegt dat het zo jammer is dat ik daarvoor zo diep heb moeten zitten, begrijpt het niet. Zonder zo diep gezeten te hebben, was ik nooit hier terechtgekomen!