Rouwen jongeren anders?

In tegenstelling tot wat veel mensen denken, tonen kinderen en jongeren dezelfde reacties en emoties als volwassenen. Maar er zijn toch grote verschillen. Kinderen en jongeren beschikken nog niet over de mogelijkheden om precies te begrijpen wat er gebeurd is en kunnen niet goed uit drukken wat ze voelen en doormaken.

Kinderen rouwen midden in hun gewone dagelijkse leven. Niet op bevel, op momenten dat het anderen uitkomt, of momenten die er speciaal voor gekozen worden. De vlagen van verdriet komen soms heel onverwacht, ook voor henzelf.

Jonge kinderen zijn niet in staat om lang achter elkaar verdrietig te zijn. Ze weten hoeveel pijn en verdriet ze kunnen verdragen en als het te veel wordt, schakelen ze het als het ware uit. Dan gaan ze over op iets anders, dan gaan ze bijvoorbeeld weer spelen.
Het kan een paar jaar duren voordat een kind zich veilig en sterk genoeg voelt om bepaalde kanten van het verdriet toe te laten. Dwing het dus niet om het eerder te uiten.

Bij jongeren gaat men er vaak van uit dat ze geen steun nodig hebben, omdat ze geen kleine kinderen meer zijn. Als er na een verlies problemen ontstaan, is het soms moeilijk te onderscheiden of het gaat om de puberteit of het rouwproces. Daar komt nog eens bij dat ouders hun puberkinderen vaak zien als gelijkwaardige partners in een rouwproces. Ze uiten zelf hun eigen verdriet op gelijkwaardig niveau en kunnen het vaak niet opbrengen om hun kind te steunen in zijn of haar verlies. Op deze manier wordt hun ontwikkeling naar volwassenheid, na het verlies, voor een tweede keer ontwricht. Ze hebben na een verlies juist heel hard het gevoel nodig dat er een thuis blijft, dat die veiligheid er voor hen is en blijft.

Jongeren hebben moeite zich te uiten over gevoelens, zeker tegenover ouders en familie. Dat wil niet zeggen dat die gevoelens er niet zijn. Ze zijn er vaak juist heftiger dan bij volwassenen, omdat ze ze minder in banen kunnen leiden. Maar om die emoties te kunnen ‘lezen’ is wel veel geduld nodig. Ondertussen kun je er alleen maar voor ze zijn. En als je daartoe zelf niet in staat bent, omdat het om een verlies gaat dat jou ook heel erg raakt, zorg er dan voor dat er iemand anders is die er altijd voor je kind is, tot je zelf weer die rol kunt overnemen.

 

Zoek blogbericht op categorie