Pubers lastig? Jazeker, maar blijf erbij!

Als je wat verder kijkt, zie je dat het voor de gemiddelde puber allemaal erg lastig is. Je wilt als puber aan de buitenkant uitstralen dat je het allemaal niet zo belangrijk vindt, terwijl je aan de binnenkant helemaal met jezelf overhoop ligt.

Kwetsbaar zijn is wel het laatste wat de puber wil. Dat ie nu net in de meest ingewikkelde fase van zijn leven zit, zonder nog over de nodige vaardigheden te beschikken om hier mee om te gaan, is dan niet heel handig.

Als volwassenen hebben wij die vaardigheden meestal al wel opgedaan. De puber nog niet. Wij weten dat moeilijke momenten ook weer overgaan en wij weten dat we situaties zelf ook kunnen beïnvloeden. De puber heeft dit nog niet ervaren.

Hierdoor heeft een puber echt wel begeleiding nodig (ook al zal hij dat zelf natuurlijk ontkennen). Hij (en waar ik ‘hij’ zeg, bedoel ik natuurlijk ook ‘zij’) wil gezien worden, geaccepteerd worden, want daar hangt zijn zelfbeeld van af.

Bij accepteren hoort dus ook het accepteren van de fouten die hij maakt. Die fouten zijn nu eenmaal nodig om te leren. Hij heeft vrijheid nodig om zelf dingen uit te proberen en daarnaast te weten dat hij altijd weer even naar de volwassene kan om om hulp te vragen of alleen maar weer even kind te zijn. Als volwassene moet je dus wel altijd in beeld blijven. Dat geeft de je puber juist de ruimte en de moed om zichzelf te ontwikkelen.

Loslaten en van een afstand wachten tot hij volwassen is en dan maar hopen dat het allemaal goed komt, is niet wat jonge mensen nodig hebben. Laat inderdaad wat meer los, kijk naar je puber, lach om de hilarische capriolen die hij uithaalt, kijk samen naar je huisregels, laat hem ongeïnteresseerd hangen op de bank, leg je verwachtingen iets lager (choose your battles!), maar zorg dat je er bent!