Vind jij het ook zo lastig om in je eentje dingen te veranderen?

Zomaar een paar situaties:

Stel, je hebt een druk leven. Je stelt jezelf veel in dienst van anderen. Je bent heel goed in zorgen voor anderen, een superkwaliteit van je! Maar wie zorgt er dan voor jou? Wel eens aan gedacht? Je vergeet jezelf regelmatig. Waarom gaat iedereen voor, en sla je jezelf over?

Stel, je bent wat onzeker over jezelf. Je vindt het lastig om in gezelschap mee te praten. Je weet eigenlijk niet zo goed wat je moet zeggen. Je hebt het idee dat je weinig toe te voegen hebt, dat anderen toch niet geïnteresseerd zijn. Hoe lastig is dat? Hoe ongelukkig kun je je daaronder voelen?

Stel, je ziet je puberkind worstelen met zichzelf. Hij of zij (ik noem het kind verder even ‘hij’) vindt het lastig om aansluiting te vinden bij andere kinderen. Weet zich geen houding te geven. Geeft vaak de anderen hun zin, terwijl dit eigenlijk tegen zijn gevoel ingaat. Durft zijn mening niet te geven. En zit daardoor niet lekker in zijn vel.
Dan wil je je kind toch helpen?

Meestal weet je als volwassene best dat jij er ook mag zijn, dat jij ook je mening mag geven, dat jij ook voor jezelf mag kiezen, dat jouw kind zich echt niet minder hoeft te voelen dan de andere kinderen.
“Dan ga ik daar toch aan werken?” Of “Dan help ik mijn kind toch om daaraan te gaan werken?”
Gelukkig denken een heleboel mensen dat en die gaan er ook daadwerkelijk mee aan de slag. Ze kopen boeken erover, ze lezen online hoe anderen zichzelf proberen te veranderen, hoe ze hun gedachten kunnen veranderen. Moet te doen zijn…

Maar….  Hoe snel verslapt die aandacht daarvoor? Hoe snel voelt het alweer net zo onzeker? Hoe krijg je het voor elkaar om je daadwerkelijk sterker te gaan voelen? Je spreekt jezelf toe dat je zelf waardevol bent, maar vervolgens voel je het niet echt. En dan?
En hoe krijg je je kind zover dat hij ook echt bij dat groepje gaat staan? Dat hij zichzelf de moeite waard vindt? Dat hij zijn eigen mening durft te zeggen tegen anderen?

Hoe kan dat nou dat dat zo lastig is om zelf die dingen te veranderen? Je weet toch precies wat er anders moet? Je hebt toch ook dat boek erover gelezen, daar staat het zo duidelijk in!
Oefenen, oefenen! Dan moet ik dat toch kunnen?


Wat gebeurt er nou als je dit zelf probeert?

Ten eerste is het zo dat mensen vaak heel erg vast zitten in hun eigen gedrag en gedachten. Ze geloven niet écht dat zij kunnen veranderen. Ze ‘zijn nu eenmaal zo’. En ook na het lezen van de zelfhulpboeken denken zij: “Ja, dat geldt voor anderen. Bij mij is het altijd zo geweest, dat zit nu eenmaal in mij.” Zij identificeren zich met hun gedrag dat ze laten zien. Zij ‘zijn’ hun gedrag.
En hier geldt dan natuurlijk meteen de self-fulfilling prophecy. Als je van tevoren al weet hoe je gaat reageren, is het bijna onmogelijk voor je brein om nog op een andere manier te reageren.

Ten tweede is je brein zo ingesteld dat het er alles aan doet om te blijven doen wat het altijd doet. Veranderen en nieuwe dingen uitproberen is niet de meest favoriete bezigheid van je brein. Hij stuurt je continu signalen die je ontmoedigen om dingen anders te doen en je aanmoedigen om ‘lekker vertrouwd’ bezig te zijn.

Zie op deze manier maar eens in je eentje een proces van verandering te doorlopen, als je op deze manier wordt tegengewerkt!

Het is dus helemaal niet vreemd dat je met goede moed ergens aan begint, maar dat het bijna onmogelijk is om het vol te houden, zonder stok achter de deur en zonder iemand die tegen dat brein van jou ingaat!